तां तु लक्ष्मण रामेति क्रोशन्तीं मधुरस्वराम्।॥ अवेक्षमाणां बहुशो वैदहीं धरणीतलम्। स तामाकुलकेशान्तां विप्रमृष्टविशेषकाम्। जहारात्मविनाशाय दशग्रीरो मनस्विनीम्॥
tāṃ tu lakṣmaṇa rāmeti krośantīṃ madhurasvarām||| avekṣamāṇāṃ bahuśo vaidahīṃ dharaṇītalam| sa tāmākulakeśāntāṃ vipramṛṣṭaviśeṣakām| jahārātmavināśāya daśagrīro manasvinīm||
English Meaning
headed one carried away the intelligent Vaidehī, bewailing bitterly, Sītā, who had come by such misfortune, sweet-voiced, crying, O Lakşmaņa O Rāma, and casting glances on the ground many time and oft, the ends of her hair waving and her tilika wiped out.
— M.N. Dutt (1891–94, public domain)