स्थित्वा मुहूर्तं तत्रैव दिशो दश विलोकयन्। त्रिकूटशिखरे रम्ये निर्मितां विश्वकर्मणा॥ ददर्श लङ्कां सुन्यस्तां रम्यकाननशोभिताम्। तस्य गोपुरशृङ्गस्थं राक्षसेन्द्रं दुरासदम्॥ श्वेतचामरपर्यन्तं विजयच्छत्रशोभितम्। रक्तचन्दनसंलिप्तं रक्ताभरणभूषितम्॥ नीलजीमूतसंकाशं हेमसंछादिताम्बरम्। ऐरावतविषाणा।रुत्कृष्टकिणवक्षसम्॥ शशलोहितरागेण संवीतं रक्तवाससा। संध्यातपेन संछन्नं मेघराशिमिवाम्बरे।६॥
sthitvā muhūrtaṃ tatraiva diśo daśa vilokayan| trikūṭaśikhare ramye nirmitāṃ viśvakarmaṇā|| dadarśa laṅkāṃ sunyastāṃ ramyakānanaśobhitām| tasya gopuraśṛṅgasthaṃ rākṣasendraṃ durāsadam|| śvetacāmaraparyantaṃ vijayacchatraśobhitam| raktacandanasaṃliptaṃ raktābharaṇabhūṣitam|| nīlajīmūtasaṃkāśaṃ hemasaṃchāditāmbaram| airāvataviṣāṇā|rutkṛṣṭakiṇavakṣasam|| śaśalohitarāgeṇa saṃvītaṃ raktavāsasā| saṃdhyātapena saṃchannaṃ megharāśimivāmbare|6||
English Meaning
And staying there for a while and looking at the ten cardinal points, he saw Lankā finely placed on the charming summit of Trikūța, graced with elegant groves; and (he also saw) the unconquerable lord of Räksasas, stationed at the top of the gateway, fanned with white chāmaras; graced with the umbrella betokening victory; smeared with red sandal; adorned in red ornaments; resembling masses of sable clouds; and apparelled in golden attire, his breast bearing scars from the tusk-ends of Airavata; covered with a sheet hued like the blood of hares; and appearing like clouds lighted up by the evening sun.
— M.N. Dutt (1891–94, public domain)