Chapter 17 — Sundara Kanda, Sarga 17

Valmiki Ramayana — Sundara Kanda

Verse 17.23

तां दृष्ट्वा हनुमान् सीतां मृगशावनिभेक्षणाम्। मृगकन्यामिव त्रस्तां वीक्षमाणां समन्ततः॥ दहन्तीमिव निःश्वासैर्वृक्षान् पल्लवधारिणः। संघातमिव शोकानां दुःखस्योर्मिमिमिवोत्थिताम्॥ तां क्षामां सुविभक्ताङ्गी विनाभरणशोभिनीम्। प्रहर्षमतुलं लेभे मारुतिः प्रेक्ष्य मैथिलीम्॥

tāṃ dṛṣṭvā hanumān sītāṃ mṛgaśāvanibhekṣaṇām| mṛgakanyāmiva trastāṃ vīkṣamāṇāṃ samantataḥ|| dahantīmiva niḥśvāsairvṛkṣān pallavadhāriṇaḥ| saṃghātamiva śokānāṃ duḥkhasyormimimivotthitām|| tāṃ kṣāmāṃ suvibhaktāṅgī vinābharaṇaśobhinīm| praharṣamatulaṃ lebhe mārutiḥ prekṣya maithilīm||

English Meaning

And Sītā, of dark-blue eyes, was protected by virtue of her own character. And beholding Sītā, having the eyes of a young antelope, and terrified and casting her looks hither and thither like a hind and burning down the trees enveloped with leaves by her breath; like to a mass of grief and an upheaval of sorrow; having well-proportioned limbs, and appearing graceful without ornaments, Maruti attained to an excess of delight.

M.N. Dutt (1891–94, public domain)