पुनरेव ततो दूराद् वृक्षखण्डाद् विनिःसृतः। दृष्ट्वा रामो महातेजास्तं हन्तुं कृतनिश्चयः॥ भूयस्तु शरमुद्धत्य कुपितस्तत्र राघवः। सूर्यरश्मिप्रतीकाशं ज्वलन्तमरिमर्दनम् ॥ संधाय सुदृढे चापे विकृष्य बलवदबली। तमेव मृगमुद्दिश्य श्वसन्तमिव पन्नगम्॥ मुमोच ज्वलितं दीप्तमस्त्रं ब्रह्मविनिर्मितम्।
punareva tato dūrād vṛkṣakhaṇḍād viniḥsṛtaḥ| dṛṣṭvā rāmo mahātejāstaṃ hantuṃ kṛtaniścayaḥ|| bhūyastu śaramuddhatya kupitastatra rāghavaḥ| sūryaraśmipratīkāśaṃ jvalantamarimardanam || saṃdhāya sudṛḍhe cāpe vikṛṣya balavadabalī| tameva mṛgamuddiśya śvasantamiva pannagam|| mumoca jvalitaṃ dīptamastraṃ brahmavinirmitam|
English Meaning
And again showed himself at a distance behind a tree. And seeing him, the exceedingly energetic and strong Rāghava, determined to slay him, growing wroth, taking out a flaming shaft, resembling the rays of the sun, powerfully drew his bow, and firmly setting the shaft, and aiming it at the deer, let go the blazing and burning weapon forged by Brahmā, resembling a flaiming serpent.
— M.N. Dutt (1891–94, public domain)