कोऽसौ पर्वतसंकाशो धनुष्मान्हरिलोचनः। युक्ते हयसहस्रेण विशाले स्यन्दने स्थितः॥ य एष निशितैः शूलैः सुतीक्ष्णैः प्रासतोमरैः। अर्चिष्मद्भिर्वृतो भाति भूतैरिव महेश्वरः॥ कालजिह्वाप्रकाशाभिर्य एषोऽभिविराजते। आवृतो रथशक्तीभिर्विद्युद्भिरिव तोयदः॥
ko'sau parvatasaṃkāśo dhanuṣmānharilocanaḥ| yukte hayasahasreṇa viśāle syandane sthitaḥ|| ya eṣa niśitaiḥ śūlaiḥ sutīkṣṇaiḥ prāsatomaraiḥ| arciṣmadbhirvṛto bhāti bhūtairiva maheśvaraḥ|| kālajihvāprakāśābhirya eṣo'bhivirājate| āvṛto rathaśaktībhirvidyudbhiriva toyadaḥ||
English Meaning
Who is this one resembling a mountain, furnished with a bow and having leonine eyes, that is stationed on a large car hoked with a thousand steeds, he that with effulgent sharpened darts and keen práśas and tomaras, shine like Maheśvara environed by spectres-he that displaying his fatal tongue appear splendid surrounded with darts in his car; like a mass of clouds graced with lightning.
— M.N. Dutt (1891–94, public domain)