देवो न मानुषो वा त्वमनुक्रोशादिहागतः। प्रियाख्यानस्य ते सौम्य ददामि ब्रुवतः प्रियम्।॥ गवां शतसहस्रं च ग्रामाणां च शतं परम्। सकुण्डलाः शुभाचारा भार्याः कन्यास्तु षोडश॥ हेमवर्णाः सुनासोरूः शशिसौम्याननाः स्त्रियः। सर्वाभरणसंपन्नाः संपन्ना कुलजातिभिः॥
devo na mānuṣo vā tvamanukrośādihāgataḥ| priyākhyānasya te saumya dadāmi bruvataḥ priyam||| gavāṃ śatasahasraṃ ca grāmāṇāṃ ca śataṃ param| sakuṇḍalāḥ śubhācārā bhāryāḥ kanyāstu ṣoḍaśa|| hemavarṇāḥ sunāsorūḥ śaśisaumyānanāḥ striyaḥ| sarvābharaṇasaṃpannāḥ saṃpannā kulajātibhiḥ||
English Meaning
He said, Are you a man or god who have kindly come here? O gentle one, I shall confer upon you, who have communicated to me this pleasant tidings, hundreds and thousands of kine, hundreds of prosperous villages, sixteen young wives, pious, wearing excellent Kundalas, golden-hued, having beautiful noses and breast, having mor i like countenances, decked with all ornaments and born of respectable families.
— M.N. Dutt (1891–94, public domain)