ततः संतप्तहृदयः स्मरन्निग्रहमात्मनः। विनिःश्वस्य विनिःश्वस्य कृतवैरो महात्मना॥ स दक्षिणां दिशं गत्वा महिष्या सह राघव। तताप परमं घोरं विश्वामित्रो महातपाः॥
tataḥ saṃtaptahṛdayaḥ smarannigrahamātmanaḥ| viniḥśvasya viniḥśvasya kṛtavairo mahātmanā|| sa dakṣiṇāṃ diśaṃ gatvā mahiṣyā saha rāghava| tatāpa paramaṃ ghoraṃ viśvāmitro mahātapāḥ||
English Meaning
Then with his heart burning, in consequence of the remembrance of his humiliation, and having made enemies with that high-souled one, Viśvāmitra of mighty asceticism sighing and sighing, went towards the south, in company with his queen, and became engaged in dreadful austerities.
— M.N. Dutt (1891–94, public domain)