तान् भूमौ पतितान् दृष्ट्वा राक्षसी क्रोधमूछिताः॥ उपगम्य खरं सा तु किंचित्संशुष्कशोणिता। पपात पुनरेवार्ता सनिर्यासेव वल्लरी॥
tān bhūmau patitān dṛṣṭvā rākṣasī krodhamūchitāḥ|| upagamya kharaṃ sā tu kiṃcitsaṃśuṣkaśoṇitā| papāta punarevārtā saniryāseva vallarī||
English Meaning
Seeing them fallen-on the ground, the Rākşasī, beyond herself in wrath, approaching Khara, with her blood a little dried up, again in distressful guise threw herself on the earth, like a plant exuding gum.
— M.N. Dutt (1891–94, public domain)